Abdülkuddüs

Çok kitabı vardır. Bunlardan (Envarül-uyun) meşhurdur. Buyururdu ki, (Hataralar, vesveseler iki dürlüdür: Birincisi, ibtila ve imtihan için gelir. Bunlara günah, ceza olmaz. Yükselmeğe sebeb olurlar. İkincisi, sonsuz felakete sebeb olur.) Oğlu ve halifesi Rükneddine yazdığı mektubda buyuruyor ki, (Vaktin kıymetini bil! Gece gündüz ilm öğrenmeğe çalış! Her zeman abdestli bulun! Beş vakt nemazı, sünnetleri ile ve tadil-i erkan ile, huzur ve huşu ile ve dinin sahibinin bildirdiği gibi kılmağa çalış! Bunları yapınca, dünyada ve ahıretde, sayısız nimetlere kavuşursun. İlm öğrenmek, ibadet yapmak içindir. Kıyamet günü, işden sorulacak, çok ilm öğrendin mi diye sorulmıyacakdır. İş ve ibadet de, ihlas elde etmek içindir. İhlas da, hakiki mabud ve kaydsız, şartsız var olan sevgiliyi sevmek içindir.) 944 [m. 1538] de, Hindistanda, Kenküh şehrinde vefat etdi. Hacı Abdülvehhab-ı Buhari bir tefsir yazmışdı. Abdülkuddüs hazretlerine gönderdi. Bir yerini açınca, Ehl-i beytin temizliğini bildirirken, (Fatıma son nefesinden emin idi. Onun sonu, elbette hayrlı idi) yazılmış gördü. Bunun kenarına, (Bu yazı, Ehl-i sünnet mezhebine uygun değildir) yazıp geri gönderdi. Abdülkuddüsün yazısının doğru olduğu anlaşıldı. Hal tercemesi, 1036 da telif ve 1336 da tab edilen farisi (Siyer-ül-aktab) kitabında yazılıdır.