Ömer bin Hattab

Hicret-i Nebeviyyede kırk yaşında idi. Kureyşin eşrafından idi. Önce, islama düşman oldu. Bisetin altıncı yılında, kırkıncı veya kırkbeşinci olarak imana geldi. Bununla müslimanlar çok kuvvetlendi. Silahlı olarak, açıkca hicret etdi. Resulullahın gelmekde olduğunu Medinedeki müslimanlara müjdeledi. Bütün gazalarda bulundu. Çok kahramanlık gösterdi. Faruk adını aldı. Ebu Bekri halife yaparak, karışıklık çıkmasını önledi. Onüçüncü yılın Cemazil-ahır ayı yirmisekizinci Salı günü halife seçildi. Çok memleket aldı. İslamın adaletini bütün dünyaya tanıtdı. Yirmiüçüncü [23] senenin son ayında, camide sabah nemazına durunca, Mugire bin Şubenin kölesi Ebu Lülü Firuz kafiri tarafından bıçakla, karnından yaralanıp yirmidört saat sonra vefat etdi. Resulullahın yanına defn edildi. Oğluna, islamiyyetin emr etdiği kadar değnek vurulmasını emr etdi. Eshab-ı kiram yalvardığı halde, bir değnek az vurulmasına izn vermedi. Dayakdan oğlu bayıldı. Çok üzüldü ise de, pişman olmadı. Çok hadis-i şerif ile medh edildi. Bunların çoğunu hazret-i Ali haber vermişdir. İri yarı, buğday renkli, uzun boylu, gözleri kızıl, bıyıklarının ucu sarı idi. Üzüntülü veya düşünceli olunca uclarını bükerdi. Sakalı ve bıyıkları sık idi. Yanaklarının üzerinde az idi. Sol elini, sağ eli gibi iyi kullanırdı. Eğere dokunmadan ata binerdi. Çok heybetli, yüreği çok kuvvetli idi. Edebinden, hayasından, Resulullahın huzurunda o kadar yavaş konuşurdu ki, (Yüksek söyle ya Ömer! İşitmiyorum) buyurulurdu. Resulullahın kayın pederi idi. Hazret-i Alinin damadı idi. Beni-Adiy kabilesi büyüklerinden olup, soyu Hattab bin Nüfeyl bin Abdüluzza bin Rebah bin Abdüllah bin Kurat bin Rezah bin Adiy bin Kabdır.