İfrât

Riyâ yâni gösteriş yapanlara karşı tekebbür etmek (kibirlenmek, büyüklenmek) câizdir. Kendinden aşağı olanlara karşı tevâzû göstermek (kendini onlarla bir görmek) iyi ise de, bunun ifrâta kaçmaması lâzımdır.

İfrat ve tefrît'in ikisi de kötüdür. Doğru ve en iyisi ortada olandır.

Şecâatın (kahramanlığın) ifrâtı, tehevvürdür (aşırı öfkedir).

Kazâ-i hâcetin yâni abdest bozmanın edeplerinden biri de; necâset husûsunda vesveseye kapılıp bunu ifrât derecesine götürmemektir.